دلتنگی های ادمی را باد

ترانه ای می خواند

 رویاهایش را اسمان  پر ستاره نادیده می گیرد

.

.

.

.و هر دانه ی برفی اشکی نریخته می ماند

بغض می شود....

تا در پنهان ادمی

در تنهایی ....جایی در کنج تنهایی....پروانه ی دل شکسته شود/