هم سلولی...
بغض ها را گاهی باید قورت داد عاشقانه ها از پنجره تف کرد و در ها را به روی هم بست گاهی هیچ کس ارزش دچار شدن را ندارد/ هیچ کس عاشق نبود........ همه دروغ می گفتند:هیچ کس درکش نکرد...سه کلمه بیش نبود اما هیچ کس باورش نکرد انگار مه الود غریبی گریبانمان را گرفته ؟؟؟؟ کاش به ادم می گفتند حوای تو هم هوای سیب داشت...رنگ و لعابش فریب خورده اش کرد در نفس هایی که صدای دوگانگی می دهد جای رقص نیست محصورم در غربت.... و زادگاهم بوی نا اشناییست در حوالیه چشم هایم...دیگر حسی برای نگاه به تو نمانده ...وقتی هر سازی ...صدایی تضاد گونه می نوازد حماقت است یکرنگی/ استپپپپپ به بعضیا باید گفت:عزیزم پیاده شو با هم میریم درست نیست تو یک سره ببری واسه ما و مدام بگی بدوزش ؟؟؟ زمان به سرعت تمام شدن یک سیگار خواهد گذشت کاش از ما اثری در هوا منتشر شود که باعث رنجش هیچ کس نشوویم...... همیشه خاطر افرادی خاطر ادم می مانند که نیک بودند و نیک زندگی کردند روی سنگ قبرم هیچ ننویسید بگذارید خالی باشد نمی خواهم بیایند...بخوانند...دل بسوزانند....و بروند خانه هایشان خدایا خسته شدم از پچ پچ ادم هایت که ظاهر سازی میکنند اما در خلوتشان...... تا انتهای قولون های کثیفشان بر منبر تمسخرم کشیدند و تا پاره شدن لب های نیش تا بناگو ش بازشان به تنهاییم خندیدند نفس کم اورده ام...... ویرانه ای ساختی...... آهی وزن میکنم.....اشکی دق میکنم این رفتن ...یعنی تمام شدم دنیا دیگر جای من نیست....تعلقی هم اگر بود...زمین و اسمان نبود یک تو در من بود و یک من در تو نبود....به د.ر.ک عشق برود گم شود/ نبار باران... من سفر کرده ای دارم...... که یادم رفته اب پشت پایش بریزم/ فرقی نمی کند... وقتی در ازدحام...حجیم ادما....در خیابان های شلوغ شهر هیچ کس درکت نکند نفس بکشی یا نه... تنهایی یعنی همین....معنای دیگری ندارد وقتی کسی تو را نمی فهمد سکوت و فریادت...یک معنا بیش ندارد ت ن ه ا ی ی / چه زاری میزنند...کلمات در شعرهای من هق هق فریادشان از نبودن کسی است که من ماه هاست در حجم نبودنش خشکیده ام/
